Enviado: 29.07.2012 22:59
Toda a semana botou esta mulleriña alumeando os peiraos.
Como podedes ver no detalle do cartaz oficial, a Festa Marítima Intenacional de Brest tiña un lema especial, ese que dá título ao post. Literalmente significa "A tronada de Brest", e aí comezan as especulacións.
Resulta que a frase é moi popular en toda a Franza porque era a que utilizaba, sempre que se enfadaba ou sorprendía por algo, o capitán Haddock, ese mariño que tiña tan pouco sentido do humor nas aventuras de Tintín.
Tonnerre de Brest!, versión cabreo
Tonnerre de Brest!, versión alghonuncavisto
O caso é que en Brest non hai máis tronadas que no resto da Bretaña, nin teñen recordo de ningún lóstrego especial. E seique levan anos discutindo, e incluso houbo un par de congresos sobre o tema, sobre a orixe desa frase.
Tres son as versións máis populares, segundo lemos (e quensabe que poñía en realidade porque a tradución do francés é das mendas) no xornal oficial da festa.
Brest é desde hai séculos un punto especialmente sensible da costa francesa, polo que ten castelo, altos muros e canóns desde hai moitos anos. Por tanto, todo o mundo está de acordo en que iso da tronada fai referencia en realidade ao son dos canóns.
O castelo continúa a ser propiedade da armada hoxendía.
A primeira versión di que no castelo de Brest soaba o canón cada vez que algún preso fuxía, para avisar aos cazarecompensas de que tiñan que ir traballar. Supónse que os presos eran bretóns, polo que a poboación saudaba con ledicia a nova da fuxida. Deducimos isto porque no artigo aos cazarecompensas non lle adican palabras bonitas, precisamente.
Nesta torre apresaban aos bretóns contestatários.
Outra versión di que o son era os dos canóns que había fóra da baía de Brest e que avisaban do acehgamento de barcos inimigos, en especial piratas.
E a última dinos que atronaba a cidade o canón sempre que era apresado un barco inglés, ou como di o artigo, enviados da pérfida Albión.
Grazas á nosa presenza no evento, hoxe podedes deitarvos cun máis amplo abano de coñecementos literarios, históricos e culturais. Ai, se non é por nós...
