Enviado: 30.07.2012 14:31
... ou de como resolver erros.
A ENT Dorna enviou a Brest a xoia da súa frota, a Javiota, que voltaba así a navegar as procelosas (que significará procelosas?) augas que a viron nacer. Para que fose guapa e lucideira foi vestida coa súa vela de gala: unha encarnada relingada en cánamo que lle senta moi ben, hai que admitilo. Só que na mudanza de vela, ficou no Bao a vara de portar. E calquera navega os mares de Brest sen vara!
Os primeiros días aínda nos apañamos, pois o amo da Xaimiña, con toda a súa amabilidade, deixábanos a súa vara cando el non navegaba.
Escusade a mariñeira e atendede á vela de gala e á vara barbanzoa.
Entretanto foi organzidada a OperaciónVara.
Primeiro fomos ao stand irlandés a pedirlles un pau que tiñan estrado no chan e que semellaba non servirlles para nada no currach que andaban a construir. A utilidade non lla vimos na nosa galega ignorancia, mais seique tiña moita e non nolo podían dar.
Así que pasamos á segunda fase, que foi pedirlle a Pablo que lle pedise a Fulanito que falase con Citranito que... que a ver se os bretóns nos podían facer unha vara na súa carpintaría. E aquí demos coa amabilidade bretoa...
Non era nesta carpintaría que fixeron a vara, mais de paso vola ensinamos.
Levamos unha vara de portar orixinal e pedimos unha semellante. e por máis que insistiu Sendi (de verdade saberá falar francés?) en que non era preciso torneala, o resultado foi...
ESTE!
Unha vara ghorda e pequena, xusto como non debe ser! Como para a Jaivota era moi pesada, aínda decidimos que igual valía para a Jatiña, e comezou a OperaciónTrinca.
Ángeles traballando para o grupo
A operación requeriu de atención e silencio total.
A verdade é que desde o comezo vimos que a vara non nos servía para vara, pero nos daba moito reparo dicirlles aos carpinteiros que non valía, pois foran moi amables e atentos. Así que Sendi, o neno das redeiras, decidiu acabala para que parecera útil.
Así até parece que pode funcionar
O caso é que a vara non veu con nós de volta... Cremos que quedou de souvenire na Xaimiña. Pero serviu para facer boas amizades galego-bretoas.
