Enviado: 10.08.2009 14:33
Xa que o noso presidente saiu este fin de semana nun xornal de moito empaque falando das dornas e protagonizando fotografías, cremos importante colaborar para que o éxito non se lle suba á cabeza, polo que é o momento de contar a que xa é coñecida como
A Grande Aventura do Taco do Motor
Partimos un día da Arousa a Muros. Tiñamos que levar a Irmandiña, a Xeiteira e a Peça de Rabo por mar, xa que por terra era máis traballoso e menos divertido.
Quedamos no Muelle de Pau ás sete e media da mañá. Mais as previsións de vento non eran favorábeis: até as 12 da mañá parecía que non ía levantarse nin unha airexa e iamos ter dificultades para sair da ría, sobre todo coa Irmandiña, embarcación moi pesada e tan grande que é difícil bogar nela.
Así que, en palabras do insigne presidente, como unha cousa é ser tradicionais e outra cousa é ser parvos, tomamos a decisión de levar un motor para axudarnos del en caso de problemas co vento e as velas. O motor levaríao a Irmandiña que, en caso necesario, remolcaría a Peça de Rabo e a Nova Marina.
O motor colocado na Irmandiña con un taco de ferro exclusivo.
Até aí todo moi ben, saimos, si, remolcando a Peça de Rabo até a boca da ría para desamarrarnos e apagar o posteriormente bautizado como Nikita chegados ao carreiro de Sagres.
Mais o que non contamos na tripulación da Irmandiña é co perigo de levar dous patróns a bordo...
Xabi Pena e Uxío patronearon a Irmandiña.
Xa navegabamos levados pola vela. Había algo de mar que escoraba a dorna. "É mellor recoller o motor". Foi recollido. Mais a estrutura que o suxeitaba quedaba moitas veces por debaixo da auga e, como o ferro é un material tan delicado, Uxío propuxo desmontalo tamén. "Déixao estar, aínda pode vir unha encalmada" dicía Xabi.
"Pero mira como desequilibra a dorna", respondía Uxío.
"Que vai desequilibrar! Déixao estar",
"Pois eu penso que é mellor subilo a bordo",
"Mellor non",
"Mellor si",
"Aínda van cair ao mar os tornillos"
"Que van cair, e logho non saberei eu ter conta deles..."
"Fai o que che pete"
"Claro que o fago".
E fíxoo. Pendurouse da dorna para lle chegar ao taco. O barco escoraba. Alá fozou. "Mira, un tornillo!" (con moito retintín). E entregoulle o primeiro parafuso a Xabi.
Uxío tentando retirar o motor.
Seguiu fozando. A dorna seguía a escorar. "Ala, ten, o outro torn...!"
Uxío ergueuse moi dignamente co parafuso na man. Ollounos con cara de neno traste e comunicou a toda a tripulación: "Xa pode haber vento o que resta de viaxe. Foise ao mar o taco do motor!" Porque el esquecera que os parafusos teñen como función suxeitar cousas e que, se retiras os parafusos, deberías ter amarrada a cousa da que teñen conta, por exemplo, un taco de motor. Algo simple, que todo o mundo sabe.
E ficamos sen taco de motor, por unha pequena desavenza entre patróns. Por alá anda aínda, á altura de Sagres, no fondo do mar.
Unha lección aprendeu o noso presidente: agora ponlle cabiños amarradores a absolutamente todo canto vai na dorna.
Até as cuñas de madeira levan chicotes.
