Categoría: actividades paralelas

E como xa vos contamos por aquí, na mañá de onte, alá polas 11, a música das gaitas, acompañada das velas brancas do Rei do Mar, botaron dos seus Cantares para celebrar que nun día semellante, hai 176 anos, tiña nacido Rosalía de Castro.

O frío e a desparición aparente da humanidade (non había unha alma, fora os músicos e un par de mariñeiros...) non impediron que a música soase entre o Naval e o Muelle de Pau.


E ficamos sós, o galeón, o mar e mais nós...


Has de cantar, meniña gaiteira...


As fotos son do feisbu de Relinga Couso.

Categoría: actividades paralelas



Mañá, 24 de Febreiro, celebramos o día de Rosalía, pois ela estaría de aniversario nunha data como esa.
Como ademais este ano son conmemorados os 15o anos da publicación de Cantares Gallegos, primeiro libro escrito integramente en galego, A Fundación Rosalía de Castro, da que é presidente Anxo, convocou a todas as gaiteiras e gaiteiros do mundo mundial a festexar o día cunha Alborada (que ademais é o título dun dos poemas do libro).

A ACD Dorna tamén participa nesta actividade, e andará despabilando os arrefriados corpos nun fermoso domingo de inverno.

Veña a cantar e bailar:

Vaite, noi-
te,—vai fuxin-
do.—Vente auro-
ra,—vente abrin-
do,—co teu ros-
tro,—que, sorrin-
do,—¡¡¡a sombra espanta!!!

Categoría: actividades paralelas

Noon, non é que agora anunciemos no bló os paseos que Salva vaia facer aonde quer que sexa, non, senón que onte recibimos nas nosas marabillosas instalacións de Vilaxoán a un grupo de mariñeiros salvadoreños que querían unha clase intensiva de vela tradicional.


Mostrando a nave e practicando o castelán.

Os salvadoreños tiñan especial interese en coñecer os tipos de vela que nós manexamos e ver as posibilidades de adaptar algún deles as súas embarcacións. Andan a buscar alternativas ao gasto en combustíbel e o da vela pareceulles unha boa idea.


Vela arriba!

Como vedes, viñan ben acompañados por prensa e fotógrafos.


... e unha chea de espectadores seguía a visita.


Vendo a vela da buceta.


Explicando como amarrar e arrisar...


e comprobando a opción da vela latina...


Ao final da visita, cando fomos ver a planadora da escola, xa a confianza permitiu botar unha parrafada e saber máis da estadía desta xente na Galiza.


Explicándonos como botan e recollen as redes.


Planadora redonda...


...cunha chea de tertulianos.


E aprendemos moitas cousas...

Categoría: actividades paralelas

Pois o sábado deu tempo a todo: a ser campións da regata do Marisco, a dar picharriba... e a asistir á presentación d'A noiva e o navio, o libro que escribiu esta menda.

Quigem contar algo como isto:

quando me instalei na arouça, josé manuel o terci-patrom da carminha, explicou-me:

- se vas viver aqui, tens que fazer o curso de dorna.
e eu dei uma resposta de autêntico interiorismo rural:
- que é uma dorna?

esse era o conhecimento que eu tinha do mar galego. um saber superficial e costeiro, nunca melhor dito. evidentemente, figem o curso, na escola de navegaçom tradicional da acd dorna. aprendim a navegar a vela e a remos, sem motores nem bruares de cavalos.
porém, nom só aprendim a içar o trapo ou levar o temom. com a gente de dorna conhecim o mar da arouça, as suas pedras e as suas histórias; soubem que há sítios melhores para a rabaliça e outros preferidos polas vieiras, ou que naquela ponta afogou um homem ou que lá assoma o pau dum velho pailebote que foi bateia. soubem o que é quedar-se o vento ou ir calma podre. quando caim na conta eu já falava de nom ver a boia, de haver gente como areia, ou chover a esmadraçar, todas maneiras de dizer carcamãs.
e com o achegamento ao mar, chegarom os poemas e a vontade de fazer um presente á gente que me acolheu no seu mundo como se nom fosse de fóra, e que mantém vivo um património que nos pertence a todas.

o presente vém sendo a noiva e o navio.


Andrea nom estava, mas o seu desenho falou por ela.


Ugia Pedreira falou comigo do que a Arouça nos aprendeu.


Como o público estava animado, continuamos a falar.


eu pugem-me poeta perdida e declamei como o bardo asuranceturix.


para nom espantar ao público com a poesia, dei-lhe uma lecçom de geografia (toma rimado!).


Menos mal que Ugia cantou para compensar os sacrifícios.


E ao final, mentres eu assinava autógrafos, o resto do universo dava-lhe aos melindres...

Eu passei-no mui bem. E as pessoas que compartirom comigo a tardinha, quando menos, nom se molhárom, porque fóra, chovia a esmadraçar!