Categoría: Vilaxoán

Alá nos afastados tempos da tempada pasada, os Amigos da Dorna Meca retaron á xente da ACD Dorna a unha regata a remos. Bogaron e bogaron e venceu o bando carcamán. Viva!

En Dorna somos mui pillas e enviámoslles o noso repto o pasado mes de abril: a que non sodes capaces de facernos tres carros, tres, nunha tarde?? Por suposto, a delegación meca aceptou o desafío, e ganhou!; nós, tristes, aceptamos celtisticamente a derrota... e conseguimos 3 carros novos. Viva!

Na realidade, Dani e Kin ofrecéronse a vir unha tarde a axudarnos en traballos de carpintaría, no que eles son mais expertos e despertos que nós.
E como quen se ofrece é atrapado nas redes e non o ceibamos, zás, aí vinheron o sábado pasado con toda a súa maquinaria ao lombo para sacar da cerna da madeira, pezas para dornas.


Eles trouxeron até trenchas eléctricas... nós menudo banco lle damos!


Coa planinha sacamos as medidas estándar do carro.


Sacadas as medidas cepillar ben a peza


Cortando as entallas


Axustando e adaptando a peza à dorna...


...mentras o colega ultimaba cachos da Ortelinda.


Esta xentinha non parou de traballar en toda a tarde!

...e como podedes ver, con toda unha chea de comodidades e facilidades darredor. A ver se alguén institucional mira este blogue entende a nosa necesidade dun local en condicións!!


Un carro novo para unha vella dorna!

Ben se ve que Ogrove debeu ser illa nalgún tempo! que ben se entenden mecos e carcamáns!

Obrigadas por recibir a vosa axuda!

Categoría: Vilaxoán

A maneira de traballar da maioría (da que traballa, vamos, excluamos a algunha que como disque fai fotos, non a ranha) ven sendo axudar a aquelar as embarcacións grandes/do común e despois pórse coas propias. Non comezar coa dorna de competisión até estar lista a Peça ou a Xeiteira.

Lino JR. vai ao revés. El primeiro preparou a sua Noelia, rascou, pintou, revisou folio... E cando tivo lista a súa dorna, pasou ao común, e colleu ao seu cargo a buceta.


Comezou pintando de negro coa axuda de Manolo...


Cada semana daba um toque novo: encarnado, branco...


...até que a deixou así de lucida para os Encontros.


E aínda se encargou de ponhela a encharcar...


...e case acaba no fondo do mar!

Categoría: Vilaxoán

Coas embarcacións grandes alistadas, e en agarda dun tempo propicio para traballar no Rei do Mar, este fin de semana, cadaquén puido adicarse à súa embarcación, fose dorna ou outra cousa.

Podemos difenciar tres grandes tipos de traballos: pasar o pronto e o pano a dornas hipercoidadas, preparar e completar os aparellos de vellas dornas, e desfacer os males feitos da tempada anterior.
Para os dous segundos tipos de traballo é básico o banco de carpinteiro e toda caste de ferramenta que sirva para un burato e unha serradura.

Como alguén contou nun comentario anterior, a ENT Dorna conta con moi pouco material de calidade para facer todas estas reparacións. Case todo o que usamos é de persoas da escola que os ceden para estes mesteres durante os días que é necesario. Pero é o seu material o que se gasta e estraga, non un de carácter comunal.


Exposición de préstamos no banco de carpinteiro.

Un dos traballos, facer empanetados:


ATENCIÓN! Dorna comparte coa comunidade os planos secretos dos seus F1.


Unha táboa que dará empanetados...


Ao final da tarde, a Sapeira tinha o seu empanetado de popa completo.

Outros adicaron a tarde ao mundo carro:


Claudio a facer un novo para a dorna do seu sobrinho.


Javi a tentar arranxar o desastre da Regata do Marisco...


...onde a Rosalía rompeu o banco por non ter o carro axustado.


Trazando unha mediana na Rosalía para comprobar que o banco está centrado.

Entretanto, os restauradores profesionais adicaban a tarde ao Illate:


Javi medindo e revisando a cuberta...


Héctor estudando a quilla con Manolo...

Tantas tarefas non evitaron que dese tempo a facer o Torneo Anual de Calantxaris. Igual que en Euskal Herria compiten para picar troncos ou levantar pedras, os da Arousa pelexan por ver quen acaba antes coa serra caladora.


Os finalistas, competindo para ganhar a proba final.

Categoría: Vilaxoán

Ás veces o traballo de reporteira é difícil. Por exemplo, cando os cadros técnicos non cumpren os horarios que eles mesmos establecen. O día que botamos a Peza de Rabo ao mar, chegamos puntualinhas à rampla de Vilaxoán à hora marcada: as 12.00, relós sincronizados. E xa a Peza estaba no mar!
Ao día seguinte, quedamos às 11.30 para botar a Xeiteira, e chegaron as 12, e as 12.30, e non había gas para o xerador, e o taladro non taladraba e pasaba o tempo, e a reporteira marchou coa Nova Marina en terra...

En fin, que a reportaxe ficou medio tronzada. Xuntade a metade dun barco e a metade do outro e xa sabedes como se pon unha embarcación grande a inchar.

Cando chegamos xa case estaba todo feito, a Peza desengachada do remolque, na auga e con Lino Jr. e Larry a bordo para deixala aquelada.


O cowboy a ponto de botarlle o lazo à proa da dorna.


Axustando as escoras


A Peza de Rabo lucindo a pintura nova na rampla de Vilaxoán

Unha vez acabado o chollo, de volta para a nave para cargar a Xeiteira e botala ao mar, tamén.


O paseante, por mirar para o carro, non vía a farola que se lle ía enriba .

O domingo de manhá foi a saída da Nova Marina.


Saída de boxes con derrapes weberianos...


Colocando o remolque...


Lista para ir ao mar!

E aquí marchou a reporteira, hehehe.