Categoría: encontros

Despois da tan penosa travesía do venres, a única opción era aproveitar ao cento por cento a estadía en Combarro, porque senón non ía ter valor tanto esforzo neboento.

En Combarro houbo de todo:

Un Curso de Iniciación ao Toque de Bughina (CITB), no que o pequeno dos Parada do Grove deu unha lección maxistral de solfeo marino.


Braulio aprendendo de Miguel en presenza da delegación portuguesa.

Un Curso de Iniciación à Alimentación en Masa (CIAM), no que fixemos de cobaias todas as tripulacións, gozando de polo con arroz, polo con patacas, polo con... polo visto todo moi saboroso.


Que raro! Gaitas amenizando o xantar!


O xurado da cata comentado os matices aromáticos do guiso.

Un Curso de Iniciación às Regatas de Remo (CIRR), ou Regata da Pamplina, grupo A. A este curso, a ENT Dorna enviou dúas tripulacións: a exitosa tripulación da Laranha, formada por Marro, Patri, Manuela, Helena e Andreia, que acadou o primeiro posto da categoría feminina; e por outra banda a tripulación masculina da Mora, Uxío e Juan Servando, que non sei que escusas deu con non sei que caverna para deixar que lle superasen as embarcacións de Portonovo.


As únicas mulleres da regata a remos, por suposto da ENT Dorna.


Os homazos da ENT Dorna chegando tarde.

Un Curso de Iniciación às Regatas a Vela no Medio da Néboa (CIRVMN) ou Regata da Pamplina, grupo B. Neste curso, coa xenerosidade que a caracteriza, a ENT Dorna cedeu os seus mellores efectivos, Santi, Malena e Alberto, à Lavanqueira de Fasquía. Só desta maneira puido facerse co título de campioa, por diante do galeón Luisa e das embarcacións da ENT Dorna, a Peça de Rabo e a Nova Marina, que non deron encontrado as boias no medio da mesta néboa (outra vez!).


A néboa entrou na ría xusto cando as embarcacións encaraban a primeira boia.

Un Curso de Iniciación ao Paseo por Paseo (CIPP) organizado o Domingo, no que às embarcacións grandes se lle xuntaron a Laranha e a Mora, que chegaron de Poio de dar un Curso (outro) de Iniciación à Navegación Tradicional.


Andreia traicionounos e preferiu navegar na Bicoca de Portonovo.


A xeiteria preseguindo as embarcacións pequenas.



As embarcacións pequenas perseguindo a xeiteira.


Malena sacando fotos desde a Irmandinha (podedes velas no picasa).

Como vedes, moita actividade houbo e Combarro este fin de semana...

Categoría: encontros

Este fin de semana andamos por Combarro, por iso de participar na súa XV Concentración de Embarcacións Tradicionais. Isto que parece tan normaliño non o é se sabedes das que pasamos o venres para chegar alá...

Non fixemos caso dos agoiros. Saimos hora e media tarde porque a a Arousa amenceu pechadiña de néboa (atención: a néboa non desaparece, trasládase). Eramos moitos repartidos en catro veliñas grandes: a Peça de Rabo, a Irmandinha, a Nova Marina e a Lavanqueira da Fasquía, que saía a un tempo con nós.


Embarcando na planeadora, cargadísima de paquetes.

Uxío fixo a primeira advertencia: "Somos moita xente; se hoxe hai unha desgraza, saimos na prensa seguro". E poderá calar algún día este home...
Na Xeiteira, outro pormenor fatídico: a Santi deulle por valdear a cuberta, moi limpiño el, con todos os víveres na tilla.


O pan a secar na proa xa antes de cruzar a ponte.

A primeira grande decisión foi aforrar camiño pasando por baixo da ponte, en vez de rodear a Arousa pola banda da ría. Ah, mais os barcos grandes, andan xustos na pasante, e dependen das mareas para non tocar.
Seguinte agoiro: estrenamos a pintura nova da ponte. Na Nova Marina pasamos despois de tocar co pau e facer banda, moita banda. A Irmandinha fixo varias tentativas, animada polos obreiros nos andaimes.



A Peça de Rabo coa ponte pasada; a Irmandinha intentándoo.

Pasado o primeiro perigo, xa nos adicamos a verdadeira vida abordo: comer e cantar.


Bodegón tradicional: xeiteira, empanada e chourizos.


Afinando as gorxas e a gaita.

Despois de remolcarnos un cacho a Irmandinha para aforrar tempo e escaparlle á encalmada, navegamos a vela. Na Golfeira tiramos nun bordo de bolina cara a Ribeira, para intentar pasar o Pombeiro nun seguinte lance.
Houbo dúas estratexias de patronaxe: a Lavanqueira e a nosa xeiteira atacaron o Pombeiro polo Carreiro; a Irmandinha e a Peça de Rabo, por fóra do faro. No Carreiro pillounos unha encalmada. A aposta saiu mal. Agoiro.


Pasando o pombeiro coa axuda dos remos.

Tanto agoiro tiña un sentido. Onde estaba aquela névoa da mañá, mesta e luminosa?. Pois xusto ao pasar Pedras Negras. Envolveunos como nas películas e deixamos de ver mundo ningún à nosa volta.


Vedes as velas doutros barcos na proa? Nós tampouco.

Mais, ante as desgrazas, nada hai como un bó patrón. Parada, guiado por un dos últimos cons que evitamos antes da Lanzada, calculou rumos, vixiou o sol e as marexadas, atendeu a ruidos e ventiños e levounos directos ao destino: a boia de Punta Faxilda. Só que até divisala non sabiamos se estabamos diante da Lanzada ou na Praia de Melide, en Ons.


Na banda da xeiteira dedúcese a boia salvadora.

Cando voltamos divisar terra, indíxenas espidos nos recibiron como a Colombo.


Deducimos que aquilo era Bascuas. Íamos ben.

As embarcacións que levaban motor (Niquita e Susuqui) eran a Irmandinha e a Lavanqueira, pero como as perdemos na néboa non quedou outra que bogar. Santi tocaba a gaita a modo de buguina, para dar sinal sonoro da nosa situación. O mundo estaba xordo,
Por fin, a un tempo que unha lancha de Protección Civil con voluntarios que non daban creto ao que vían, a Lavanqueira deunos remolque.


Os salvadores e a ameazante néboa.


A néboa perseguíanos, mais agora iamos a motor.

Cando por fin a néboa disipou estabamos dentro da ría, xusto enfrente de Sanxenxo (non podía ser outro sitio máis interesante?). Seguimos remolcados até Tambo, onde o ventiño xa era máis xeitoso, para poder entrar en Combarro, triunfal e felizmente, a vela.


Celebrando con música a pasada por Tambo.


E veña música!

Chegamos a porto e, que pasou no pantalán?


Máis música!

Resultado final: nove horas, nove!, de travesía, víveres para tres semanas, gaita e pandeireta desentonadas pola humidade e cámara de fotos desta blogueira estragada. Mais, que ben o pasamos...

Categoría: encontros

Para o luns só quedamos na illa de Cumbrae o voluntariado de Galgael e algunhas tripulacións para recoller material e mover os barcos. O día naceu con nubes e gris, como seique habitualmente son os días escoceses, pero mismamente parecía que naceu triste porque nós tiñamos que marchar.


Seca no porto de Millport.

Desta vez, e por medo á calma podre das mañás, voltamos a Largs de remolque, en vez de ir veleando.


Preparando as embarcacións, de grande a pequena.


Nunha banda as galegas, noutra as bascas.

Chegados ao porto deportivo de Largs, tocou a operación do primeiro día pero ao revés: veña a cargar os barcos no tráiler para que voltaran à casa.


Desta vez, a traíña basca foi a primeira en encamionar.


A Nova Maruxa seguindo o ronsel da buceta.


A gamela Lui decidindo en que embarcación repousar.

Ao final, a carga levounos menos tempo do contado e fomos paseando até o ponto de encontro co grupo basco. A camiñada era por un paseo que une o porto deportivo coa vila de Largs, sempre a rente do mar e sempre entre xardíns e flores.


Campo de golf a pé de praia. Ao fondo, a illa de Cumbrae.

Como xa estamos afeitos, outro día xantamos bocatas, e outro día fixemos maghas para ganarlle a partida às leis escocesas.


Bea bebendo unha rica bolsa de patacas à cervexa.

Xa en Glasgow, instalados no hotel, puidemos adicar un cacho da tarde a facer turismo e coñecer a cidade (a buscar onde cear a fartar, en realidade).


Paponeando diante da estación do tren.


Asemblea para localizar un restaurante que non fose o madonals.

Categoría: encontros

Pola tarde por fin poidemos navegar de novo. Enchemos as embarcacións de convidados e convidadas e armamos vela.

A maioría das embarcacións participantes no evento tiraban máis de remos que de vento, así que no Domingo á tarde, adicáronse a competir en tiradas ao longo do paseo de Millport, cheo de xente espectadora e expectante.


Larry competindo na gamela Lui contra os escoceses no seu birlinn.


A buceta Mar de Muros dando alcance ao veleiro galés.


As embarcación a remo tiñan a praia como ponto de varada. Detrás, as carpas das exposicións.

Ademais de andar nós no mar, na tarde do Domingo houbo tamén unha regata de embarcacións made in feitas na casa, polo que o paseo estaba rebordante de persoas a ollar cara o mar.


No se aprecia ben, pero na caverna da Javiota, flota un cacharro.

A Javiota puido presumir das súas habilidades navegadoras e adicou a tarde a facerlle pasadas a canto barco navegaba polo porto.


Bea lucindo patronaxe para adiantar á Nova Maruxa por andar a súa tripulación aos contos.


Facéndolle sombra á Mar de Muros (é certo que levaba moito peso pesado)

No fin da tarde amarramos, desta vez pegadiños ao birlinn de Galgael, para non voltar quedar en seco.


Listos para ir cear! (desta vez foi posíbel).